Een dag in de woestijn
Een dag uit de Deep Dive Aanwezig
Je wordt wakker in een eenvoudig kamp, midden in een woestijnachtig gebied. In de tent naast jou: je vader, je dochter, je zoon, je moeder. Iemand die je al je hele leven kent en die je vanaf vandaag misschien anders gaat zien.
De dag begint zacht. Een ontbijt bij het vuur. Geen gsm, geen vergaderingen, niets dat trekt aan je aandacht. We trekken er samen op uit, soms te voet, soms met een open jeep. De gids leert jullie sporen lezen in het zand. Hoe weet je of een olifant hier vannacht voorbij is gekomen, en in welke richting hij ging? Hoe oud was hij? Was hij alleen, of met zijn familie?
Onderweg zijn er momenten van delen, en momenten waarop niemand iets zegt. Beide blijken even waardevol. Soms is er niets dat gezegd hoeft te worden. Soms ontstaat er een gesprek dat thuis, tussen de afwas en het werk en het tv-nieuws, gewoon geen plek had gevonden.
Johan zorgt voor de zachte rode draad doorheen zo'n dag. Een vraag op het juiste moment. Een speels idee dat ineens iets opent waar je niet op had gerekend. De gelegenheid om iets naar elkaar te schrijven, of iets te delen wat thuis nooit ter sprake komt.
Als de zon zachter wordt, kleuren de rotsen terracotta. We eten samen rond het vuur. De gids vertelt verhalen uit zijn eigen cultuur, over wat het betekent als een kind volwassen wordt en wat de ouder daarmee doet. Niemand hoeft een rol te spelen hier. De woestijn maakt iedereen tot wie hij of zij gewoon is.
En plots, niet voor iedereen op hetzelfde moment, kijk je op naar de ander en zie je iemand die je nog niet helemaal kende. En voel je waardering voor die aanwezigheid in je leven.
